Babama kızardım..
Kızdığım babam oldum..
2003.. Ağustos.. o kadar kızdım ki..
Gittiği için...
Yalnız ve savunmasız bıraktı diye..
Hem de mücadele etmediği için..
Sonra babasının kızı oldum..
Bazı şeylere çözümü
Başka yollarla aradım...
Attım hep içime.. derinlere..
Kontrol manyağı insan olarak...
Vurmadım hiç dışa..
Çelişmek için aksini yaparak..
Babama kızıp onun yolundan giderek.
Didişerek.. kendimle..
Mücadele etmeyerek..
Yine deniyorum..
Yine yenilerek...
Daha iyi yenilerek..
Samuel Beckett'in dediği gibi...
Berabere bitmesine de razıyım artık hayatın..
Onca yenilgilerden sonra...
18 Haziran 2012 Pazartesi
14 Haziran 2012 Perşembe
Gökyüzü ciğerime doluyor...
Ezginin Günlüğü'nün hep yeri ayrı olmuştur bende...
Hatırlattığı o kadar çok şey var ki... nerden başlasam bilemedim... anlatsan.. anlatılmaz...
Leyla ile Mecnun dizisini severim...(Seyrettiğim 2 diziden biri, diğeri de Behzat komserim tabii:) Leyla ile Mecnun'u her zaman takip edemesem de arada netten indrip seyrederim...Aradan dereden dalarım, ortasından başından... Serkan Keskin'in de ayrıca hayranıyımdır. Yani İsmail Abi'nin:) Tanışmışlığım ve güzel muhabbetine şahitliğim de vardır arkadaşlarım sayesinde.. Hatta Neyle Meyle'de bir akşam kendi elleri ile yaptığı yemekten yemişliğim de... Uzak zamanlar...
Neyse işte sezon finalini izlerken, dizinin sonunda bu şarkı çalmaya başlayınca dedim ben nerden biliyorum bunu... Söyleyen farklı olduğu için önce kafamda oturmadı; hatırlatmadı direk bana... ama sözler dökülünce ciğerime dola dola.. anladım ki o gökyüzü işte bazen ciğerime dolan... geçmişten gelen... dolduran...
Öyle birşey ki bu
Kolay anlatamam...
Atsan atılmaz...
Satsan...
Satamam...
Eksik birşey mi var...
Anlayamam..
Hani bazı şarkılar içine işler ya insanın.. dolar ciğerine.. derin derin nefes aldırır...
İşte onlardan biri...
Paylaşmak istedim...
SadEcE
31 Mayıs 2012 Perşembe
Büyük harflerle... KADIN...
"Kadın" olmak...
Çok ağır..
Hepimiz, annelerimizin yaşadığı zorlukların/acıların muhakkak bazılarını dinlemişizdir... kendi yaşantımızla mukayese yaparak.. "Hmmm demek öyle" diyerek iç geçirmişizdir.. bize gerçekten de uzak olsa da... çünkü o acıları yaşayan annelerimiz; bizi, kendi yaşadıkları acıları/yanlışları bizlere yaşatmamak için, ellerinden geleni yapmak istediklerinden dolayı... uzak tutmuşlardır... ve bizler onları direk yaşamadığımızdan... ve bizler uzak kaldığımızdan... ama ne iyi ki uzak kaldık... kalmışız... göreceli olarak yani...
O anneler ki, hatta yakınlarından, belki babalarımızdan, belki onların ailelerinden ya da direk kendi ailelerinden... toplumdan.. mahalle baskısından... komşulardan... sokaktaki erkeklerden... vesaire vesaire... ne çok çektiler.. çekmişler.. ve çekiyorlar... belki hala...
Ama bizleri bilinçli büyütmeye çalıştılar.. en azından ben kendi adıma söyleyeyim... öyle büyüdüm...
Her kadının yaşaması gerektiği şeyleri... yaşaması gerektiği yaşta... yaşaması gerektiğini.... özgürlüğü(nü)... kendini ifade etmenin rahatlığını... eşitliği... sevgiyi... hoşgörüyü... demokratik olmayı... saygıyı... saygı göstermeyi... paylaşmayı... vicdan sahibi olmayı...
Bana ailem öğretti...
Hak aramayı... kadın olmanın gerekliliklerini... erkekle eş olmayı... eşliliği... eşitliliği... aynı sahada futbol oynayıp gol attığında koşup sarılıp sevinmeyi... paylaşmayı... sevgili olmayı... öpmeyi... cinselliği... dokunmayı... ve evet küfretmeyi...
Siyasi hayatta olmamız gerektiğini, sesimizi hiç kısmamamız gerektiğini...
Bana ailem öğretti...
Ki hep derim annem de çok çekti.. hem de çok...
Ama biz gördük! Görebildik!
Neyin yanlış olduğunu... nelerin saçma olduğunu...
Nelerin olmaması ve nelerin olması gerektiğini...
Nelerin olmaması ve nelerin olması gerektiğini...
Kadın olarak ben... Gördüm! Görebildim!
Ama şimdi...
Endişe ediyorum.. .kadın olarak... endişe katsayım gün geçtikçe artıyor...
Benim bedenime sahip olmaya çalışacak, benim bedenimi ipotek altına alamaya kalkışacak birilerini istemiyorum!
Birileri diyorum çünkü yüksek mertebe zatlarla uğraşmak ve bundan dolayı da sorun yaşamak istemiyorum!
Ee evet korkuttlar beni... korkuyla büyütüyorlar, büyüttüler... poşu takmaktan misal... korkuttular.. greve gitmekten... protesto etmekten... hele ki astım isem korkuttular... aman biber gazı yersem diye... eylemlere katılırken yiyeceğim coplarla çocuğumu düşürürsem diye... eğitimimin önünü keserlerse diye... fe tiplerine yan bakarsam diye...
Ama ben artık korkmak istemiyorum!!!
Bu yüzden "Benim Bedenim! Benim Kararım!"
Eşiniz/sevgiliniz olsa da... olmasa da... endişe duyuyor ya da duymuyor olsanız da...
Sadece benim için ne olur paylaşın bunu!!!
İnsan olmanın gerekliliği için... seçme hakkı için.. özgürlük için... dayatılmaması için...
Siz de katılın! Lütfen!!!!
Benim Bedenim! Benim Kararım!...
28 Mayıs 2012 Pazartesi
kıştan kalanlar rafa umutlar yazlık gardroba...
bahar geçişlerini severim çok...
yazlık-kışlık ayırımı..
ve de mazidekileri anma ve sonra atma..
düşünmeden.. ardına bakmadan..
saklandıkları yerden çıkarıp uzaklaştırma seansı...
son kullanma tarihi geçmiş anılar...
eski yazılar.. notlar.. şarkılar... sözler...
beraber gidilen restoranda içilen içki fişi misal..
ne güzel hatıralar getirir..birden...
ama atılır sonra.. çok melankoliye de gerek yoktur hani...
işte o yüzden severim geçişleri...
olması gerektiği kadar hatırlar, olmaması gerektiği kadar da atarım uzaklara anıları...
ama bazıları var ki.. hep durur..
24 Temmuz 2000... Melek bir mektup yazmış...
fransa'ya gitmeden önce..
14 Ekim 2003.. Çağlar Fransa'ya bana mektup göndermiş..
hayatının ender mektuplarından zannımca :)
25 Ekim 2004... annemden mektup.. içli...
2004... yazdığım kısa hikayelerden biri... yalnızlık adına...
met-üst köşesinden bir kupür.. "kafaya koysam" temalı..
çok güldüm akşam akşam..
kafaya koysam madam bovary ile dost hayatı yaşarım diyor:)
Can Yücel.. Eğer...
notlarımın bir köşesinde MFÖ şarkı sözleri var..
"güzel günler bizi bekler.. eyvallah dersin olur biter..."
biter mi.. eyvallah dersek.. geçip gider.. güzel günler gelir mi gerçekten?
derken bir formül kaşımda..
istatistik dersinden kalma... öyle bakıyor bana aval aval şimdi :)
hey gidi günler..
yaza geçemedi İstanbul daha..
ama ben geçiş için hazırım...
ayırdım yazlık ve kışlık duygularımı..
atılacakları attım..
ama güzellikleri de andım...
kullanılacak kışlıkları ise kaldırdım bir süreliğine...
yaz yeni umutlarla...
eee gelsin artık!!
EcE
Venüs'ten Mars'a...
Kadın ne ister, erkek ne anlar...
Erkek ne der, kadın ne duyar...
Çokça şevkat... azca dırdır....
Biraz güven.. biraz huzur...
Yazmakla şekillenir mi beklentiler..
Beklen..ti..ler
Çokça beklen..di..ler
Beklemeler...
Acabalar..
Kafanın içindekiler..
Kafanın dışına taşırılanlar..
Kılıfların içine atılanlar...
Saklananlar..
Kadehler..
Dışa vurmalar..
İçe atmalar..
Hepsi koca bir ... için..
Bence...
Üç nokta ve üç harf...
için...
için...
11 Mayıs 2012 Cuma
Puş-i sıra kursakta kalan hayatlar...
cihan hapsolmuş....
ne desek ki...
ne desek ki yürek anlatsın kendini...
poşu pardon puşi taktı(k)!..
hapsoldu(k)....
napsa(k) ki...
ne yazsa(k) ki...
ne dese(k) ki...
kelimeler boş(luk)ta....
kursakta bırak..ıl.. an...hayat...lar...
diyor ki :
adaletin sadece adı kalmış....
adı...
ne desek ki...
ne desek ki yürek anlatsın kendini...
poşu pardon puşi taktı(k)!..
hapsoldu(k)....
napsa(k) ki...
ne yazsa(k) ki...
ne dese(k) ki...
kelimeler boş(luk)ta....
kursakta bırak..ıl.. an...hayat...lar...
diyor ki :
adaletin sadece adı kalmış....
adı...
19 Nisan 2012 Perşembe
Başımı döndürecek olan var mı?
Sağ köşede bulunan, "hangi ay kaç yazı yazılmış" köşeme baktım da özellikle son 3 aydır giderek azalan bir sıklıkla yazmışım...
Ne zaman daha az düşünmeye, daha az üzülmeye, sorunları daha az kafaya takmaya, daha az başkaları için yaşamaya, daha az sorumluluk almaya karar verdim ve de bunları ciddi ciddi uygulamaya başladım; işte ters korelasyon ile, o kadar da az yazmaya başladım.. Yazamıyorum ya da.. Kafayı toparlayamıyorum.. konsantrasyonumu tek bir alana yoğunlaştıramıyorum; kafa belki herşeyle aynı anda ama her biri ile çok çok daha az meşgul... Maymun iştahım da kabardı haliyle... Ağzının suları akıyor beynimin ve yüreğimin farklı köşelerine... ve ben bu sularla arınıyorum... gün geçtikçe.. kendime doğru...
Bu sürecin içinde, sağında solunda, bazen tam ortasında, bazen kıyısında köşesinde, bazen de çizgisinin tam üzerinde tarif edemediğim gariplikler (iyi/kötü) yaşarken, aklımın ucundan hiiiiiiiiç geçmeyen bir olay oldu ("i" ne kadar fazla ise etkisi de bir o kadar çooooook oluyor; "o" ne kadar fazla ise niceliği de o kadar büyüüüüüüük..... sarmalından çık çabuk!!).
İşte bu olayın içeriği/kişisi/mekanı/zamanı bana kalsın...
Bana kalsın ama beni yine derin düşüncelere itti desem yalan olmaz...
Yine döndüm kürkçü beyin tükkanıma... ben bilmem beyin biler saatlerine...
Hayat çok garip valla.. dünya da çok küçük.. hiç olmayacak/ hayatta olmaz dediğin şeyler olabiliyor; beklediğin ve olması kesin olan şeyler rotasından sapabiliyor ya da çıkmaza giriyor ve olmuyor... pamuk ipliği tabiri de boşuna çıkmamış malum... herşey "an"lık.. birdenbire değişiyor.. Mazhar'ın dediği gibi "5 dakkada değişir herşey".. Hayat(ım) sürekli bir Sliding Doors etkisi ile devam ediyor şu ara...
Şaşırıyor muyum?
Aslında hayır...
Alıştım sanırsam... Böyle oldukça da yine kendimle çelişip; eee o zaman madem daha az düşün, daha az üzül, daha az kafaya tak, daha az başkaları için yaşa ve daha az sorumluluk al diyorum kendime...
Ee başa döndük mü yine?
Çemberin bir yerinden yürümeye başlayınca malum dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyorsun... sen ne yaparsan yap bu süreç yuvarlak azizim... İçinde ya da dışında olmak kadar, çizginin üzerinde olmak da bir tercih belki de...
Ben çemberimin çizgisi üzerinde dönüp duruyorum bu ara...
"Baş dönmesi" başlayıp da beni içeri ya da dışarı savurana kadar...
Baş dönmesi derken... başımı döndürecek olan var mı?...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Hakkımda
- Queen
- 55...Hayalperest...Invisible hand'e inanmayan bir İktisatçı...Pinponcu... Sarı... Kırmızı... Arada da çelişki duvarına işiyor...
